15 tot 19 december 2014 soepactie in Watou

Lees voor met webReader
Geplaatst in Evenementen, Prikbord | Een reactie plaatsen

Een gedicht: Kleen lesje algemeen Koksieds

Lees voor met webReader

Kleen lesje algemeen Koksieds

ik zegg’n ‘stutje’ tegen een boterham
‘confiture’ tegen  jam
‘saucissen’ tegen worsten
‘ kasten’ tegen korsten

snoep zijn voor mij ‘spekken’
zoals ‘nonnescheten’ en ‘mulletrekkers’
mijn emmer is ‘mien seule’
de goot is  de ‘geule’

mijn  pen is ‘mien stylo’
mijn fiets is ‘mien vélo’
ik ga na de ‘coiffeur’, de kapper
ik ‘zien courageus’, niet dapper

de schommel is ‘ e juttekakkoo’
mijn bed is ‘mien dodo’
‘mien claxon’ is de toeter
mijn kindje, ‘mien kleine petoeter’

afscheid nemen is ‘tata toe toene’
Een lieveheersbeestje is een ‘ pimpaljoene
‘mien klakke’ is mijn pet
‘leute maken’ is dolle pret
‘k’zien ribbedebie , ik ben op verlof
‘das geestig’ dat is tof!

Ik pak ‘mien veste’, geen jas
Met ‘col en plastrong’ geen das
een ‘pinte ‘ drinken op café
en als je ‘froi’ ziet mag je mee

Lutwiene De Cocker

Print Friendly
Geplaatst in poëzie | Een reactie plaatsen

Een nieuwe pup: Nova

Lees voor met webReader

Vorige week mochten we een nieuwe puppy verwelkomen in het opleidingscentrum te Koksijde. Het is een blonde Labrador Retriever van het mannelijke geslacht en geboren op 23/09/2014.  Hij werd gedoopt als “Nova”.

Na de kennismaking met het personeel te Koksijde, mocht Nova enkele uren later ook zijn pleeggezin ontmoeten.
Nova zal de volgende maanden zeker en vast vertroeteld worden door Fons uit Olen.  Fons had al een mooie knuffel gekocht als verwelkoming.
Naar het schijnt is Nova een slimme deugniet die ook nog goed kan slapen. Bovendien is Nova al een grote fan van onze dopjesactie, ideaal want het pleeggezin is ook inzamelpunt voor ons. Dus dit komt dik in orde.
Print Friendly
Geplaatst in Pleeggezinnen, Prikbord | Getagged | 1 reactie

Persbericht: Eenoog

Lees voor met webReader

Schriftelijke vraag van Stefaan Van Hecke (Groen) aan de minister van Mobiliteit Jacqueline Galant (MR) over ‘de afschaffing begeleiding personen met een beperking in station Antwerpen Berchem’. (KAMER, 23/09/14)

Eddy zoekt zich met zijn stok een weg langsheen de muren van de buik van Berchem-station. Hij kent hier blind zijn weg. Hij lijdt aan de kokerziekte. Heftige staar. Kijkt hij voor zich uit, ziet hij alleen een dikke mist.

‘Met de jaren zal die koker alleen maar vernauwen’, zegt hij. ‘Je weet dat, je tracht er mee te leven.’ Elke dag probeert hij zijn kinderen zo dicht mogelijk aan te kijken. Die gezichten moeten mee, als ooit het beeld helemaal weg kantelt.

Het personeel van Berchem-station kent Eddy. Hij is al vele jaren vaste gebruiker. Samen met vele andere slechtzienden en blinden. Berchem is een beetje de stad der blinden door de nabijheid van een van ’s lands grootste centra voor slechtzienden: De Markgrave. De verzamelnaam voor een tehuis, een activiteitencentrum, faciliteiten voor beschermd wonen en een centrum voor heropleiding en revalidatie.

‘Een blinde die in Antwerpen moet zijn, stapt altijd af in Berchem’, zegt Eddy.

‘Het is gemakkelijker dan in Antwerpen-Centraal. Je hebt er bussen achter het station, waardoor je geen straat moet oversteken, de trappen zijn er veilig en de perrons laag. En iedereen kent hier het getik van onze stok.’

Zelfs dan blijft het gevaarlijk, zegt Eddy. ‘Ook ik schoot al eens met mijn voet tussen trein en perron. Pijnlijk.’

Niet alleen het spoorwegpersoneel, ook de broodjeszaak kent zijn vele slechtziende klanten. De buschauffeur van lijn 30 weet precies op welk punt hij onder de brug moet stoppen. En ziet een slechtziende een nog slechter ziende, dan helpen ze elkaar verder.

Het ging hier zo vlotjes dat de slechtzienden er nu zelf een beetje het slachtoffer van dreigen te worden. Tot voor kort konden ze in Berchem een beroep doen op vaste begeleiders. Die hulp kwam automatisch, de formaliteit – ‘Gelieve 24 uur voor uw reis de benodigde begeleiding aan te vragen!’ – werd daarbij al eens overgeslagen. Gevolg: de NMBS wil die dienst nu afschaffen. Op papier, en alleen daar, is namelijk gebleken dat die begeleiding niet zo vaak gevraagd wordt. Kaasschaaf erover, besliste eenoog. Gelieve u voortaan te wenden tot het station Antwerpen-Centraal.

‘Dat is beter voor rolstoelgebruikers, maar een ramp voor slechtzienden’, zucht Eddy. ‘Sommigen onder ons hebben het inderdaad ook een beetje aan zichzelf te danken.’ Een slechtziende is trots, zoals een zelfbewuste bejaarde de rollator ook liefst zo lang mogelijk voor zich uitschuift. ‘Hij of zij denkt: “Ach, dat lukt me nog wel”. Als het zonder stok kan, doen we het zonder. Je schat dat beetje zicht dat je nog hebt te lang beter in dan het eigenlijk maar is. En dus wacht je soms te lang om hulp te vragen. Deed ik ook. De dag dat ik voorgoed van mijn fiets stapte, herinner ik me nog goed.’

De begeleiding in Berchem zou aanvankelijk op 1 oktober worden stopgezet. Berchem behoort niet langer tot de in totaal 131 stations waar mensen met een handicap kunnen rekenen op begeleiding ‘van de eerste tot de laatste trein’. En toch zullen slechtzienden in Berchem ‘nog beter’ geholpen worden, bezweert de NMBS. Er komt namelijk een mobiel assistentieteam, 24 uur op 24, 7 dagen op 7. Effe belle en dan stuurt de NMBS u een bevestiging per sms. Handig, als uw telefoon tenminste is uitgerust met spraakherkenning. Liefst niet alleen in het Koreaans.

‘De assistentie zou dan van Antwerpen-Centraal moeten komen’, zegt Eddy. ‘Beetje gekke besparing. De begeleiders kennen hier de mensen persoonlijk. In de ochtendspits moeten ze soms vier mensen tegelijk van de trein halen.’

Ons land werd eerder dit jaar nog op de vingers getikt door het VN-Comité voor de Rechten van Personen met een Handicap. We doen te weinig voor het inclusief onderwijs, de wachtlijsten voor ondersteuning zijn te lang en de toegankelijkheid schiet tekort.

Eddy leidt ons de trap op naar spoor 7. Hij wordt er hartelijk begroet door een spoorwegbeambte die niet met de naam in de krant wil. ‘Laat Eddy het verhaal maar vertellen’, zegt hij. ‘Hoe het verder moet met Peter en Elke. Die wil ik nog wel eens alleen de trein zien instappen, hoor.’

‘Graffiti’, zegt Eddy voor hij de trein opstapt. ‘Het is een pest. Het vertroebelt het onderscheid tussen de flank van de trein en de deur. ‘ Hij moet dringend weg. Gaan repeteren met het muziekbandje waarin hij djembé speelt. Alaafiya heet de groep, dat is Wolof, de voertaal in Senegal, voor vrijheid.

‘Muziek zal ik altijd blijven zien’, zegt Eddy nog. Het kleurt zijn dagen, door de dikker wordende mist heen. ‘Maar ik had er wel graag wat danseressen bij gezien’.

bron: de Standaard | 22 NOVEMBER 2014 | Filip Rogiers, foto Filip Claus
Print Friendly
Geplaatst in Persberichten, Prikbord | Een reactie plaatsen

27 oktober 2014 nieuwe lading dopjes van HEKLA

Lees voor met webReader

De politiezone HEKLA in Antwerpen heeft een nieuwe lading dopjes ingezameld. Daar moet Nell (9 m), de mascotte van HEKLA, beslist bij zijn. Ze werd er met open armen ontvangen door haar meters en peters. “Amaï, die is groot geworden!” Tja, kleine hondjes worden groot. En sneller dan je denkt.

Bedankt aan alle medewerkers van HEKLA.

Nell HEKLA

NELL bij HEKLA NELL bij HEKLA

Print Friendly
Geplaatst in Dopjesactie | Getagged , | Een reactie plaatsen