Meer cartoons in de categorie Humor.
Twee mensen komen elkaar na meer dan veertig jaar
weer tegen. Ooit waren ze geliefden. Maar het leven
liep anders. Zij trouwde met zijn beste vriend. Na al
die jaren, weer single, zoeken zij elkaar weer op.
Een stuk over de duurzaamheid van het verlangen,
over missen terwijl je gemist wilt worden. Over waar-
heid en leugen…
Twee topacteurs samen in één toneelstuk, dat is de overtreffende trap van theaterplezier.
Voor blinden en slechtzienden perfect te beluisteren zonder audiodescriptie. Dat is genieten. Daarom hier gebracht als een hoorspel.
deel 1
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
deel 2
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
deel 3
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
deel 4
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Dinsdag. Het werd een druk weekend onderweg naar Texel. We gingen op bezoek bij alle kinderen en kleinkinderen en ik sliep voor het eerst in de camper.
Je gelooft het of niet, toen ik de hondenzussen naar binnen volgde, lag mijn mat al onder de tafel, hoe die daar kwam weet ik niet, maar na grondig gesnuffel mijnentwege besliste ik dat het goed was…
Camper rijden, waw, waf, super…door het lichte getril van de vloer worden mijn hondenbotten fantastisch zacht gemasseerd. Ik kan niet anders dan mij overgeven aan een verkwikkende slaap gedurende het ganse traject, net zoals de zussen.
We gingen naar dierentuin Planckendael te Mechelen. Ik mocht er in, alle parkwachters werden telefonisch op de hoogte gebracht van de aanwezige VIP (ikke natuurlijk). We kwamen een collegaatje tegen, een golden retriever van Hachiko, ook in opleiding. Even een hondenpraatje en een mensenpraatje en dan gingen we weer verder op avontuur in de dierentuin.
Echt avontuur… Bij de heel grote kooi van de jachtluipaarden (in mijn ogen simpele, gevlekte poezen) had een jachtluipaard mij opgemerkt…Nog voor pm (pleegmama) het in de gaten kreeg, stormde zo’n poes op mij af, wat een snelheid… knal, paniek, hij vloog tegen de glazen omheining en ik… ik flapperde even met mijn oren en bleef rustig zitten… niets aan de hand volgens mij…
Pm sleurde mij in het struikgewas. We verstopten ons daar wel vijf of tien minuten… tot alles weer rustig werd in de “poezenkooi”. Dat overkomt ons geen twee keer zei pm wijselijk, wat ging dat snel vond ze.
Dit werd natuurlijk een verhaal dat vele keren werd verteld en ook steeds langer werd.
Nog iets om te vermelden. Maandag mocht ik een kijkje nemen in een mensenschool (zie mijn foto album). Er zijn “hondenscholen” maar ook “mensenscholen”.
Tante Greet, onderwijzeres, gaf les over het thema blind zijn… in het vijfde leerjaar. Alle mensjes zitten stil en rustig in de klas, op de speelplaats heerste daarentegen grote drukte. Ik snap er niks van: nu wel lawaai dan weer niet. Maar ja, ik hoef niets te snappen want ik ga niet naar een “mensenschool” maar naar een “hondenschool” en dat is veel leuker, daar kan ik tenminste zelf uit de bol gaan. Punt. Waf.
Eindelijk op Texel aangekomen. Ik was niet zeeziek. Met pm liep ik zelfs door het autoruim, daar davert het van de motoren. Geen enkel probleem voor ons.
Ik weet nu wat “koeien” zijn. Eerlijk ik heb veel respect voor hen. Wat zijn ze groot en dik, wat voor raar geurtje hangt er om hen heen?!
Ik moest even wennen en durfde hun stal niet zomaar binnengaan. Twee rijen, statige, kauwende dames, alle koeienkoppen op mij gericht. Wat waren ze nieuwsgierig, ik voelde me er zowaar klein en onbenullig bij. Maar oh, oh, oh, wat voor lekkere “pralines” produceren zij. Een onbewaakt moment, vlug even proeven… lekker maar met onoverzienbare gevolgen: Ik had voor het eerst in mijn prille leven een paar uur de “kak…”. Bij deze iedereen is gewaarschuwd…woeferdewoef.
Ik ben meegereden, eigenlijk bluf, ik mocht op de tractor zitten, fijn was dat (zie mijn vakantiefoto’s).
Werken doen we af en toe; ook honden kennen vakantie, ik geniet ook eens graag van het hondenleven op zijn best.
Al ooit in een “indoor speeltuin” geweest? Wat een drukte zeg. Daar lopen allemaal kleine mensjes in het rond. Beter gezegd… ze rennen, vallen, staan weer op, enz… daarbij gillen, roepen, wenen, lachen. Ze noemen die kleine mensjes “kinderen”. Je weet als hond niet waar je eerst moet kijken. Ze verplaatsen zich zo snel, ze komen voor mij staan om mij te aaien maar als ik hen benader lopen ze snel weg. Bang? Schrik van mij? Of doe ik het verkeerd? Te enthousiast misschien? Ik wil ook spelen met alle ballen, uit het ballenbad, die onder de tafel aan mijn neus voorbijrollen. Kortom “kinderen” dat is een leuke, drukke bedoening. Je moet als viervoeter wel op je tellen passen want heel af en toe komen kinderen raar uit de hoek. Je schrikt dan eventjes maar je moet je kalmte, eigen aan ons labrador zijn, goed bewaren. En dat lukt best. Daarom kozen ze ons ras uit om slechtzienden bij te staan: rustig blijven in alle omstandigheden. Ik moet wel nog veel leren voor het zover is… Ik wil worden als Ricky, dat is nu echt mijn puppydroom…
GRIP vzw lanceerde in 2004 een campagne: ‘Haha, handicap… leven zonder humor, dat is pas een handicap!‘ Stany Crets en Peter Van den Begin, Vlaanderens komisch duo, spraken voor GRIP drie radiospots in. Dit is er eentje:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Als toemaatje geven we de volgende weken nog enkele radiospots, maar ook een aantal leuke cartoons over handicap die door GRIP werden verzameld.
bron: GRIP vzw (Gelijke Rechten voor Iedere Persoon met een Handicap)
De Universiteit Antwerpen, KVG (Katholieke Vereniging Gehandicapten) en VFG (Vereniging Personen met een Handicap) voerden in 2010 een onderzoek uit naar het inkomen van mensen met een handicap en de toegankelijkheid van gezondheidszorg.
Het belangrijkste resultaat is dat mensen met een handicap een veel hoger risico lopen op armoede en, ondanks alle maatregelen, een hoog risico lopen om noodzakelijke gezondheidszorgen uit te stellen om financiële redenen.
Voor meer informatie over dit onderzoek download het artikel of het volledige rapport.
De Nederlandse Gedragskliniek voor Dieren, sinds 2009 verbonden aan de Universiteit Utrecht, meldde onlangs dat ‘menselijke’ aandoeningen als dementie en ADHD bij dieren erkend worden. Er worden ook pillen voorgeschreven. In Gent bestaat ook al tien jaar een Gedragskliniek voor Dieren.
Volgens dierenarts Tiny De Ceuster van de Gedragskliniek in Gent kunnen dieren geneesmiddelen krijgen voor bijvoorbeeld wildplassen in huis of verlatingsangst. Maar “alleen als ondersteuning van gedragstherapie of wanneer de gedragsafwijking een direct gevaar vormt”.
Dierengedragstherapeut Dany Grosemans spreekt van een “heel spijtige trend”. “In mijn praktijk zie ik iets helemaal anders. Ik heb de indruk dat de farmaceutische firma’s de dierenartsen het hoofd gek maken. Het is zelfs zo ver gekomen dat ik in een krant een advertentie zag verschijnen van een farmaceutisch bedrijf met de slogan Herprogrammeer uw hond”.
De farmaceutische bedrijven zelf doen geheimzinnig over hun omzetcijfers voor psychofarmaca voor dieren zoals antidepressiva en kalmeermiddelen.
bron: Kristin Matthyssen, persbericht
Steeds weer ervaren begeleide blinden het volgende: “Mevrouw, wil mijnheer iets drinken?’ of ‘Juffrouw, kan mijnheer zelf ondertekenen?’ of ‘Mevrouw, wil mijnheer soms zitten?’
Men richt zich dus tot de begeleiding in plaats van rechtstreeks tot de blinde; wat een dame er op zekere dag toe bracht lachend te antwoorden: ‘Vraagt u het hem gerust zelf, hij is niet gevaarlijk!’
Men is zo gewoon als men iemand aanspreekt eerst oogcontact te hebben dat men zich bij het ontbreken hiervan verloren voelt en zich dus tot de begeleiding richt.
Deze gang van zaken is dus wel begrijpelijk maar daarom niet minder verkeerd. Men behandelt immers aldus de visueel gehandicapte als onmondig.
Wilt u iets aanbieden, noem dan zijn naam, indien die u bekend is. Raak hem even aan als u de naam niet kent of er kans bestaat dat hij niet zal merken dat de vraag tot hem gericht is, bvb. in groep. – ‘Mijnheer X, wil u soms een sigaret… een koekje… een borrel…’
Vergeet niet de keuzemogelijkheden op te sommen zo die er zijn. Vervolgens brengt u het gewenste binnen zijn handbereik en laat hem zelf nemen of geeft hem het gekozene in de hand.
Houd hem bvb. geen schenkblad vol glazen voor zodat de kans groot is dat hij bij het nemen misschien enkele glazen omstoot omdat hij zich niet aan een vol schenkblad verwachtte.
Een belangrijke dag in het leven van Ferre. Vandaag vertrekt hij met pleegmama Mieke. Een laatste knuffel van instructeur Charlotte en hij is klaar voor het grote avontuur. Dat begint al goed: een trappist op een zonnig terras. Allé, nog eentje om het af te leren…
Maar laten we Ferre liever zelf aan het woord. Dit is tenslotte zijn dagboek:
Ik weet het eigenlijk niet zo goed…ben ik van goede komaf of niet?! Dat is maar de vraag want ik ben geboren uit een mama golden retriever en een zwarte labradorpapa…
Ik herinner me ook niet met hoeveel we waren in ons nestje. Mijn thuis was een boerderij ergens in het vlakke polderland.
Omstreeks eind maart 2011 werd ik er geboren. Welke speciale stamboom ik ook heb, ik zal mijn best doen om een goede blindengeleidehond te worden. Van boerderijhond naar blindengeleidehond, het wordt een lange weg voor mij.
Ferre! Dat is een mooi verhaal. Je moet weten dat ik een broer heb. Ze hebben hem Lucas genoemd. En Luc + Ferre = Lucifer. Heb je hem!? Lucifer betekent ‘licht’. Wij zijn dus kinderen van het licht. En misschien zit er kattekwaad in ons. Dat zullen we later wel ontdekken. 
Pleegpapa Wilfried (pp), pleegmama Mieke (pm). Zij hebben 5 kinderen en wel 10 kleinkinderen van 1 jaar tot dertien jaar.
Heel belangrijk voor mij, waf, er zijn 3 hondenzussen: Jolie een yorkshire (13j), Zebbie een maltezer (12j) en Amara een toypoedel (11j).
In het huis staan 4 huisjes (lees benches) voor ons. Het grootste huisje is natuurlijk voor mij… Er staan mandjes om in te soezen, gekke voorwerpen die geluiden maken, zetels waar wij niet in mogen liggen, een grote drinkbak met deksel erop en water dat er doorheen stroomt, er is een grote hondentuin, een camper (weet ik eigenlijk nog niet wat dat is) enz… Je begrijpt het al, het wordt een leuke, drukke periode voor mij. We zullen er vaak op uit trekken om de mensenwereld te ontdekken, heel spannend voor mij…
(Wordt vervolgd)
