Vorige keer had mijn pleegbaasje een verslagje getypt en ze vond dat het dit keer eens mijn toer was. Zie hier mijn eerste verslagje.
Sinds het vorige verslag is er al heel wat nieuws gebeurd. Ik heb ongeveer een maand geleden voor het eerst op zo’n lang ding gezeten dat op metalen rails rijdt. Een trein denk’k dat het heet. Met de trein naar Brugge. Natuurlijk mocht de nodige vertraging niet ontbreken, dan maar een poosje zonnebaden (of was het aan het regenen? De kans is groot) op het perron.
Tanya dacht dat ik niet vanzelf in de wagon ging geraken, phah, haar mond viel eventjes open. Ik ben zelf nog nooit zo vlot in de auto gesprongen als toen in die trein.
Senna was ook mee om me wat op het gemak te stellen, maar dat was niet echt nodig, wat houdt zo’n trein reis nu eigenlijk in? Nu, Senna was eigenlijk vooral mee om de knuffels en streeltjes op te vangen van de andere reizigers. Ik heb me maar wat afzijdig gehouden, want ik had nu eenmaal m’n vestje aan hé.
Éénmaal in Brugge aangekomen, weer soepeltjes de trein uitgesprongen, trapjes af en een wandelingetje naar de ouders van Tanya. Daar hebben we een middagje kunnen spelen met Toshka en Kira ( een mooie oude dame, Schotse Collie en een zotte jonge meid, Franse Bulldog). Stiekem denk ik dat ik een beetje verliefd ben op Kira.
In het station opnieuw aangekomen moest m’n baasje dringend naar het toilet, net op tijd kwamen we aan op het perron. Wat bleek? De trein was al vertrokken! Dat was om die vertraging van die morgen in te halen, zeker? Twintig minuten mogen wachten en dan hopla, weer richting Roeselare.
Daar aangekomen toch nog maar eens mijn luie kant ( of kont?) laten tonen, m’n voorpoten geraken wel in de auto, maar wat is het vermoeiend om die achterste er nog in te krijgen. M’n pleegbaasje zal wel helpen!
Enkele weken later opnieuw een spannende dag, op bezoek naar de Kermis in Kortrijk. Met de auto daar naartoe gevolgd door een wandeling op de kermis zelf. Wat een bedoening zeg: roepende mensen, felle lichten, luide muziek, maar vooral… al dat lekkers!!!! Wat was de verleiding groot om m’n neusje op de grond te zetten en af te zoeken waar de lekkerste brokjes lagen (oliebol hier, frietjes daar…) Maar na wat aanmaningen van Tanya, heb ik m’n verstand gebruikt en toch gewoon door gelopen. Eventjes moeten opkijken toen er stoom uit een spookhuis kwam, maar dat bleek toch zo erg niet. Die andere hondjes lijken er toch niet op te letten dat ik mijn vestje aan had. ‘Ik heb geen tijd jongens, ik moet werken!’.
De week erop mochten Senna en ik mee op weekend met het baasje! Die zotte houdt er toch maar een vreemde hobby op na, ze kruipt in een bakje naast een moto waarmee ze dan op circuit gaan rijden. En ik mocht niet mee!! Gelukkig kwam ze telkens ongedeerd terug!
Als Tanya weg was voor de wedstrijd wachtten wij mooi in de auto. Maar ik had de nodige drang dat weekend om de baas te spelen over Senna, telkens we wat lekkers kregen, ging ik het afnemen en joeg ik Senna in een hoekje. Ze kon er blijkbaar niet zo om lachen, en wou dan liever niet meer in de auto zitten bij mij. Gelukkig is het ondertussen al weer uitgebabbeld tussen ons!
Ik heb er ondertussen jammer genoeg ook een verslaving aan over gehouden, Tanya laat hier elke keer wat dekentjes op de grond liggen voor ons, zodat we zacht kunnen liggen. Maar ik heb telkens de drang om de hele dag met die dekentjes rond te lopen. Van het moment dat de achterdeur open gaat moet ik zo’n dekentje in m’n muil hebben om er mee naar buiten te lopen! En leuk dat ik het vind als er iemand eens trekt aan zo’n dekentje! Dan maken we er een leuk spel van!
